Het dorp

We erven een stad die onze voorouders ons hebben nagelaten. Naarmate de tijd verstrijkt, vervagen de specifieke kenmerken van het landschap. We kijken naar sporen van functies, naar ruïnes, naar artefacten, en raden naar hun oorsprong. Het gebruik van de stad wordt bepaald door haar geschiedenis, maar elke generatie past haar aan aan haar specifieke behoeften. Tijden veranderen, en zo ook de stad, heel geleidelijk. 

Wat als we een stad binnenkomen zonder inwoners, zonder beschermers. Zonder uitleg, zonder aanduidingen, zonder kaart of blauwdruk, zonder script. Net als wanneer we op een vreemde planeet landen, zijn we geneigd onze gewoonten en standpunten te projecteren op de onbekende omgeving. Snel en bijna onbewust bouwen we betekenis en doel op basis van ons persoonlijke referentiekader op en gebruiken we dit inzicht om ons de omgeving toe te eigenen. We gaan ervan uit dat het nieuwe en het vreemde nooit sterk zullen afwijken van eerdere ervaringen. 

Met The Village wil ik experimenteren met de mogelijkheden van aannames en herinterpretaties in het stedelijk weefsel. Bezoekers krijgen een set vooraf gedefinieerde bouwstenen aangeboden en kunnen daarmee hun tijdelijke toevoeging aan het fort bouwen. Als spontane installatie worden voorbijgangers uitgenodigd om de omgeving naar eigen inzicht vorm te geven. Ze kunnen bouwen en slopen, ordenen en wanordelijk maken. Ze kunnen ervoor kiezen om het bestaande gebouw voort te zetten of opnieuw te beginnen. Met elke deelnemer verandert The Village. 

De schuimblokken zijn abstracties van bestaande vormen in onze steden en houden rechtstreeks verband met het omringende erfgoed. De installatie is een fysieke methode om rechtstreeks verband te houden met de locatie, die traditioneel bestaat uit onbeweegbare stenen en beschermde bakstenen. Door lichtgewicht, onschadelijke tegenhangers te maken, functioneert het werk als een kopie van het origineel, dat vervolgens kan worden verplaatst, beschadigd en beleefd. 

Het resultaat is een architecturale en stedenbouwkundige abstractie van een stad. Het wordt een getuigenis van de vergeetachtigheid van de samenleving en van het tempo waarin de gebouwde, onbeweeglijke omgeving wordt overtroffen door haar levende tegenhanger. Maar het vertegenwoordigt ook de inventiviteit van de mens, zijn vermogen om te herinterpreteren en opnieuw voor te stellen, en de flexibiliteit waarmee mensen eigendom en verantwoordelijkheid opeisen.

The Village is een sociale en architecturale speeltuin, die ad hoc vormen aanneemt, gevormd door de directe behoeften en politiek van de mensen die er wonen. Het is zowel een experiment als een ervaring en een oefening in het lezen van de signalen en dynamiek van andere groepen mensen met wie directe communicatie niet mogelijk is. Het is een oefening in de verbeelding en belichaming van een andere wereld – een stad die slechts een benadering is van het echte leven.